Karty piłkarskie 2010 – Panini i Topps z MŚ w RPA

Karty piłkarskie 2010 to przede wszystkim karty z mundialu w RPA, wydawane przez Panini i Topps. Jeśli chcesz je zbierać z głową, zacznij od ustalenia, z jakiego dokładnie setu jest dana karta, a dopiero potem oceniaj stan i szukaj wkładek. Rocznik sam w sobie nic nie mówi, bo pod jednym rokiem siedzi kilka zupełnie różnych produktów.

Od razu uprzedzam, żebyś nie czuł się oszukany. Nie podam tu pełnej checklisty ani listy gwiazd z poszczególnych setów, bo nie mam jej przed sobą, a zgadywanie w kartach kończy się kupowaniem nie tego, co trzeba. To jest przewodnik po tym, jak podejść do tego rocznika, na co patrzeć i czego unikać.

Dlaczego mundial 2010 ciągle się zbiera

Turniej w RPA to dla wielu kolekcjonerów ten moment, od którego zaczęli albo do którego wrócili po latach. Sentyment robi swoje, ale nie myl go z wartością. Karta, którą pamiętasz z podwórka czy szkolnej ławki, nie staje się przez to rzadka.

Mundial ma jedną zaletę dla zbieracza: karty są zwykle ułożone wokół reprezentacji i turnieju, a nie wokół jednego klubu. To ułatwia zbieranie według kraju, na przykład kompletu jednej drużyny. Dla wielu osób to ciekawszy cel niż „wszystko z rocznika”.

Panini i Topps – dwie różne szkoły

Obaj producenci robią karty piłkarskie od lat, ale podejście mają inne i warto to wiedzieć, zanim zaczniesz szukać. Panini kojarzy się polskim zbieraczom głównie z albumami i naklejkami, a także z kartami do wkładania w segregator. Topps to w Polsce kojarzony jest z kartami z gier i linii kolekcjonerskich, a jego styl znasz, jeśli zbierałeś Match Attax. Jeśli ta nazwa jest Ci obca, zajrzyj do tekstu Karty piłkarskie Match Attax – co to jest i jak zbierać.

Więcej o samych markach znajdziesz w osobnych poradnikach: Karty piłkarskie Panini: przewodnik dla kolekcjonera i Karty piłkarskie Topps – poradnik dla kolekcjonerów. Tu skupiam się na tym, co dotyczy samego roku 2010.

Jak odczytać kartę, którą masz w ręku

Pierwsza rzecz: odwróć ją. Tył mówi więcej niż front. Szukasz nazwy producenta, roku, nazwy serii i numeru. Bez tego nie wiesz, czy trzymasz kartę bazową, wkładkę czy coś innego.

Druga rzecz: nie zakładaj, że błyszcząca karta jest cenna. Wiele błyszczących kart to zwykła wkładka z dużego nakładu. A prosta, matowa karta może być trudniejsza do znalezienia w dobrym stanie, bo nikt jej nie chronił.

Co sprawdzasz	Gdzie to znaleźć	Co z tego wynika
Producent	Tył karty, stopka	Wiesz, której checklisty szukać
Nazwa serii	Tył lub front, drobny druk	Odróżniasz bazę od wkładek
Numer karty	Tył, zwykle w rogu	Sprawdzasz go na checkliście setu
Stan rogów	Zdjęcie z bliska, lupa	Główny czynnik ceny przy starszych kartach
Stan krawędzi	Zdjęcie pod kątem	Białe odpryski widać szybko
Środek (centering)	Front, proporcja marginesów	Wpływa na ocenę i cenę

Na co patrzeć przy zakupie

Przy kartach sprzed kilkunastu lat stan jest ważniejszy niż zwykle. Karty z tamtych lat często leżały w kieszeniach, w pudełkach po butach, w szufladach. Dlatego szukasz nie samej karty, tylko jej dobrze zachowanej wersji.

Kilka rzeczy, które sprawdzam za każdym razem:

• Rogi. Zaokrąglone, zagięte albo „miękkie” rogi to najczęstszy defekt.
• Krawędzie. Białe wykruszenia na ciemnych ramkach widać z daleka.
• Powierzchnia. Rysy widać pod światło, na płaskim zdjęciu często znikają.
• Środek. Jeśli marginesy są mocno nierówne, karta będzie wyglądać gorzej, niż sugeruje stan rogów. Do szybkiej oceny użyj kalkulatora centrowania.
• Zagięcia i ślady po gumce. Karty trzymane „w pęczku” często mają wgniecenie od gumki.

Pamiętaj, że pojęcie „centrowanie” da się policzyć. Karta 55/45 jest w porządku. Przy 60/40 już widać różnicę, a im dalej, tym bardziej wpływa to na cenę, szczególnie jeśli planujesz grading.

Rzadkie karty piłkarskie z tego rocznika

Wszyscy pytają o rzadkie karty piłkarskie, więc powiem uczciwie: nie podam Ci listy „tych najcenniejszych”, bo nie chcę zgadywać. Mogę za to powiedzieć, co zwykle decyduje o rzadkości.

• Rodzaj karty. Wkładki limitowane, numerowane albo z autografem zwykle stoją wyżej niż baza.
• Zawodnik. Karty ludzi, których ciągle się szuka, trzymają zainteresowanie.
• Stan. Ładna sztuka starej karty bywa trudniejsza do znalezienia niż sama karta.
• Podaż. Jeśli na aukcjach co tydzień pojawia się dziesięć kopii, rzadka nie jest, choćby wyglądała efektownie.

Przy sprawdzaniu, co jest naprawdę trudne do zdobycia, pomaga porównanie z tym, co faktycznie się sprzedaje. Wartość karty to cena, za którą ktoś ją kupił, nie cena, jaką sprzedawca wpisał w ofertę. Szersze spojrzenie na rekordy i grading znajdziesz w tekście Najdroższe karty piłkarskie: rekordy, rookie i grading.

Karty piłkarskie Allegro, giełdy i sklepy

Karty piłkarskie z Allegro to najprostsze miejsce na start, bo wybór jest ogromny, ale łatwo tam o rozczarowanie. Zdjęcia bywają nieostre, a opisy ogólnikowe. Jeśli nie widzisz rogów i krawędzi z bliska, poproś o dodatkowe zdjęcia. Sprzedawca, który odmawia, zwykle ma powód.

Na giełdach masz przewagę, bo kartę możesz obejrzeć w ręku. Weź ze sobą lupę i własne koszulki, a kartę od razu schowaj do ochrony. W sklepach kolekcjonerskich warto zapytać o pojedyncze sztuki ze starszych roczników, bo nie zawsze wiszą na wierzchu.

Jedna uwaga z praktyki: nie kupuj hurtem „dla okazji”, jeśli nie wiesz, co jest w środku. Ja kiedyś wziąłem całe pudełko za jedną kwotę i po przejrzeniu połowa była w stanie, którego nie chciałem trzymać. Teraz wolę mniej kart, ale wybranych.

Przechowywanie i grading

Starsze karty zasługują na porządne zabezpieczenie. Koszulka, a do cenniejszych sztuk sztywny toploader, to minimum. Do porządkowania całych setów przydaje się album, a jak go wybrać, opisuję w tekście Album na karty – jak wybrać najlepszy do kolekcji.

Grading, czyli karta gradowana, to osobna decyzja. W Polsce oznacza wysyłkę za granicę, więc dochodzą koszty i czas oczekiwania. Dla większości zwykłych kart z tego rocznika to się nie spina. Ma sens wtedy, gdy karta jest dla Ciebie ważna albo trudna do znalezienia w świetnym stanie. Reszta niech leży w koszulce i cieszy oko.

Co dalej: 2012 i inne roczniki

Jeśli 2010 Ci się spodoba, naturalnie pójdziesz dalej. Zbieracze często porównują tamte karty z kolejnymi turniejami, na przykład z kartami piłkarskimi 2012, żeby zobaczyć, jak zmieniały się projekty i rodzaje wkładek. To dobry sposób, żeby nauczyć się odróżniać producentów i serie, bo różnice widać dopiero obok siebie.

Jeśli dopiero zaczynasz, przeczytaj ogólny poradnik dla kolekcjonerów kart sportowych w Polsce. A katalog kart znajdziesz na stronie głównej.

Moja rada na koniec

Nie zbieraj rocznika, zbieraj konkretny cel: jedną reprezentację, jednego zawodnika albo jeden set. Sprawdzaj numer na checkliście, oglądaj rogi pod lupą i płać za stan, nie za sentyment. Reszta to kwestia cierpliwości.